MISREKENING

Proloog

  Een   punt   aan   de   horizon   verscheen.   De   man   was   te   vermoeid   om   er   aandacht   aan   te schenken.   Zijn   bovenbenen   voelden   de   pijn   van   de   lange   uren   op   de   fiets.   Zijn   vermoeidheid was   evenwel   het   laatste   waar   hij   zich   druk   om   maakte,   meer   zorgen   maakte   hij   zich   om   zijn vrouw.   Tientallen   kilometers   had   ze   die   dag   al   bij   hem   achterop   gezeten,   bij   elke   oneffenheid in     de     weg     hoorde     hij     haar     zuchten     en     kreunen.     Hij     bewonderde     haar     om     haar doorzettingsvermogen.   Genoeg   vrouwen   zouden   de   tocht   niet   hebben   aangedurfd,   helemaal niet als ze zesenhalve maand zwanger waren.   Terwijl    Herman    de    pedalen    rond    trapte,    hield    Jo    hem    stevig    met    één    hand    bij    de schouder   vast.   In   de   andere   hand   hield   ze   het   handvat   van   een   kinderwagen.   De   man   op   de fiets   met   de   vrouw   achterop   en   de   zwaarbeladen   wagen   erachteraan   vormden   een   bijzondere combinatie,   maar   dit   was   wel   de   meest   praktische   oplossing.   Het   ging   niet   hard,   hooguit   tien kilometer per uur, maar elke meter was er één. Alles beter dan lopen.   Het   grauwe   fietsframe   had   zijn   beste   dagen   gehad.   Op   de   diagonale   stang   waren   slechts vage   tekens   te   lezen.   Een   hoofletter   S,   een   streep,   wat   halve   boogjes,   een   soort   van   kruisje   en iets   wat   ooit   de   letter   a   geweest   moest   zijn.   Houten   fietsbanden,   hoe   kon   je   het   verzinnen? Het   rijwiel   leek   elk   moment   uit   elkaar   te   kunnen   vallen.   Aan   het   stuur   schommelden   twee tassen,    de    crèmekleurige    kinderwagen    rolde    onder    protest    mee.    De    grote    smalle    wielen schreeuwden   om   een   drupje   olie.   Het   was   een   wonder   dat   de   vijftien   maanden   oude   Jannie die erin lag door alle herrie heen sliep. De   punt   aan   de   horizon   leek   nu   iets   groter.   Het   was   waarschijnlijk   gezichtsbedrog,   na   al   die uren   was   het   beste   er   wel   vanaf. Toch   was   Herman   op   zijn   hoede,   af   en   toe   zochten   zijn   holle ogen     links     de     velden     af     om     vervolgens     naar     rechts     te     dwalen.     Het     geluid     van achteropkomende   fietsers   naderde.   Hij   minderde   vaart   tot   zij   voorbij   waren,   daarna   zette   hij weer aan.   Vijftig   meter   voor   hen   fietste   een   heel   gezin,   net   als   zij   bepakt   en   bezakt.   Wat   verder daarvoor   liep   een   groepje   wandelaars   en   weer   wat   verder   een   paar   mensen   met   een   handkar. Het was een uittocht.   De   dag   was   grijs   geweest.   Met   een   graadje   of   zes   was   het   ook   behoorlijk   fris,   maar   niets vergeleken   met   de   verschrikkelijke   winter   die   ze   achter   de   rug   hadden.   Januari   was   vreselijk koud   geweest   en   de   sneeuw   was   nog   maar   net   verdwenen.   Vandaag   was   het   droog   gebleven, bovendien   hadden   ze   de   wind   in   de   rug   gehad.   Nu   de   middag   vorderde,   voelden   ze   de temperatuur langzaam afnemen. Over anderhalf uur zou de duisternis invallen.   Ermelo   waren   ze   net   voorbij.   Nog   twintig   minuten   fietsen,   hooguit   een   halfuurtje,   dan zou de bestemming in zicht komen. Eindelijk!   ‘Nog ee’m deurzett’n, Jo. Nog een alf uurtien, dan bin w’in Arderwiek!’   De vrouw, die de laatste uren als in trance achter hem had gezeten, reageerde opgelucht. De   punt   was   nu   een   bromvlieg   en   werd   snel   groter.   Zijn   vrouw   hoorde   het   aanzwellende geluid nu ook. ‘Wat is det, Arreman?’  vroeg ze verschrikt.   Herman trapte hard op de rem: ‘Een Spitfire!’   Het   angstzweet   brak   hem   uit.   Het   gevaarte   vloog   recht   op   hen   af.   Nog   een   paar   honderd meter. ‘De gruppe in, Jo!’ schreeuwde hij.   Jo   aarzelde   maar   voordat   ze   het   in   de   gaten   had,   trok   Herman   haar   hard   aan   de   arm. Tevergeefs probeerde ze aan zijn greep te ontkomen.   ‘En Jannie dan?’ gilde ze.   Herman   had   al   zijn   kracht   nodig   om   het   verzet   van   zijn   vrouw   te   breken.   Enkele seconden later ploften ze samen in de greppel.   ‘Néé!’   schreeuwde   Jo.   Haar   stem   ging   verloren   in   het   oorverdovende   lawaai   van   de Spitfire.   Tak,   tak,   tak,   tak,   tak,   tak,   tak.   En   weer:   tak,   tak,   tak,   tak,   tak,   tak.   De   kogels   klapten   in twee korte roffels op de weg.   Toen   was   het   vliegtuig   weg.   Het   angstaanjagende   geluid   maakte   plaats   voor   geblèr,   het geblèr van een peuter…
MISREKENING

Proloog

Een   punt   aan   de   horizon   verscheen.   De   man   was   te   vermoeid om   er   aandacht   aan   te   schenken.   Zijn   bovenbenen   voelden   de pijn    van    de    lange    uren    op    de    fiets.    Zijn    vermoeidheid    was evenwel    het    laatste    waar    hij    zich    druk    om    maakte,    meer zorgen   maakte   hij   zich   om   zijn   vrouw.   Tientallen   kilometers had     ze     die     dag     al     bij     hem     achterop     gezeten,     bij     elke oneffenheid   in   de   weg   hoorde   hij   haar   zuchten   en   kreunen.   Hij bewonderde    haar    om    haar    doorzettingsvermogen.    Genoeg vrouwen   zouden   de   tocht   niet   hebben   aangedurfd,   helemaal niet als ze zesenhalve maand zwanger waren.   Terwijl    Herman    de    pedalen    rond    trapte,    hield    Jo    hem stevig   met   één   hand   bij   de   schouder   vast.   In   de   andere   hand hield   ze   het   handvat   van   een   kinderwagen.   De   man   op   de   fiets met      de      vrouw      achterop      en      de      zwaarbeladen      wagen erachteraan   vormden   een   bijzondere   combinatie,   maar   dit   was wel   de   meest   praktische   oplossing.   Het   ging   niet   hard,   hooguit tien   kilometer   per   uur,   maar   elke   meter   was   er   één.   Alles   beter dan lopen.   Het   grauwe   fietsframe   had   zijn   beste   dagen   gehad.   Op   de diagonale    stang    waren    slechts    vage    tekens    te    lezen.    Een hoofletter    S,    een    streep,    wat    halve    boogjes,    een    soort    van kruisje   en   iets   wat   ooit   de   letter   a   geweest   moest   zijn.   Houten fietsbanden,    hoe    kon    je    het    verzinnen?    Het    rijwiel    leek    elk moment     uit     elkaar     te     kunnen     vallen.     Aan     het     stuur schommelden    twee    tassen,    de    crèmekleurige    kinderwagen rolde   onder   protest   mee.   De   grote   smalle   wielen   schreeuwden om    een    drupje    olie.    Het    was    een    wonder    dat    de    vijftien maanden oude Jannie die erin lag door alle herrie heen sliep. De     punt     aan     de     horizon     leek     nu     iets     groter.     Het     was waarschijnlijk   gezichtsbedrog,   na   al   die   uren   was   het   beste   er wel   vanaf.   Toch   was   Herman   op   zijn   hoede,   af   en   toe   zochten zijn   holle   ogen   links   de   velden   af   om   vervolgens   naar   rechts   te dwalen.   Het   geluid   van   achteropkomende   fietsers   naderde.   Hij minderde   vaart   tot   zij   voorbij   waren,   daarna   zette   hij   weer aan.   Vijftig   meter   voor   hen   fietste   een   heel   gezin,   net   als   zij bepakt    en    bezakt.    Wat    verder    daarvoor    liep    een    groepje wandelaars   en   weer   wat   verder   een   paar   mensen   met   een handkar. Het was een uittocht.   De   dag   was   grijs   geweest.   Met   een   graadje   of   zes   was   het ook      behoorlijk      fris,      maar      niets      vergeleken      met      de verschrikkelijke   winter   die   ze   achter   de   rug   hadden.   Januari was   vreselijk   koud   geweest   en   de   sneeuw   was   nog   maar   net verdwenen.    Vandaag    was    het    droog    gebleven,    bovendien hadden   ze   de   wind   in   de   rug   gehad.   Nu   de   middag   vorderde, voelden   ze   de   temperatuur   langzaam   afnemen.   Over   anderhalf uur zou de duisternis invallen.   Ermelo     waren     ze     net     voorbij.     Nog     twintig     minuten fietsen,    hooguit    een    halfuurtje,    dan    zou    de    bestemming    in zicht komen. Eindelijk!   ‘Nog   ee’m   deurzett’n,   Jo.   Nog   een   alf   uurtien,   dan   bin w’in Arderwiek!’   De   vrouw,   die   de   laatste   uren   als   in   trance   achter   hem had gezeten, reageerde opgelucht. De   punt   was   nu   een   bromvlieg   en   werd   snel   groter.   Zijn   vrouw hoorde     het     aanzwellende     geluid     nu     ook.     ‘Wat     is     det, Arreman?’  vroeg ze verschrikt.   Herman trapte hard op de rem: ‘Een Spitfire!’   Het   angstzweet   brak   hem   uit.   Het   gevaarte   vloog   recht   op hen    af.    Nog    een    paar    honderd    meter.    ‘De    gruppe    in,    Jo!’ schreeuwde hij.   Jo   aarzelde   maar   voordat   ze   het   in   de   gaten   had,   trok Herman   haar   hard   aan   de   arm.   Tevergeefs   probeerde   ze   aan zijn greep te ontkomen.   ‘En Jannie dan?’ gilde ze.   Herman   had   al   zijn   kracht   nodig   om   het   verzet   van   zijn vrouw   te   breken.   Enkele   seconden   later   ploften   ze   samen   in   de greppel.   ‘Néé!’    schreeuwde    Jo.    Haar    stem    ging    verloren    in    het oorverdovende lawaai van de Spitfire.   Tak,   tak,   tak,   tak,   tak,   tak,   tak.   En   weer:   tak,   tak,   tak,   tak, tak, tak. De kogels klapten in twee korte roffels op de weg.   Toen   was   het   vliegtuig   weg.   Het   angstaanjagende   geluid maakte plaats voor geblèr, het geblèr van een peuter…